 |
| Dungeon /ભૂગર્ભ બંદીખાનું (પ્રતીકાત્મક તસ્વીર) |
તો આ તે જગ્યા છે જે આપણા પૂર્વજોએ મનુષ્ય માટે બનાવી છે!
આ જ આપણી સામું દ્રોહ કરતાં આપણા જ લાચાર ભાઈ – સાવ જ નિર્દોષ, કદાચ – અને ગુનેગાર હોય તો ય શું? – પ્રતિ આપણી પ્રેમ અને ડહાપણની પ્રક્રિયા છે?
આ જ આપણી સામું દ્રોહ કરતાં આપણા જ લાચાર ભાઈ – સાવ જ નિર્દોષ, કદાચ – અને ગુનેગાર હોય તો ય શું? – પ્રતિ આપણી પ્રેમ અને ડહાપણની પ્રક્રિયા છે?
શું આ જ એકમાત્ર ઉપચાર છે? ઓ દયાળુ પ્રભુ!
પ્રત્યેક વિશુદ્ધ અને નૈસર્ગિક ઝરણું સુકાઈ જાય છે
અજ્ઞાન અને કાળઝાળ ગરીબીને કારણે,
ઓ કુદરત! તારી અન્ય કરામતની સાથે આ તારા સ્થાનભ્રષ્ટ અને વ્યાધિગ્રસ્ત બાળકને પણ ઉગાર: તું એની પર મૃદુ ઉર્જાનો અભિષેક કર:
પણ, અશ્રુઓ વહાવીને, પુનઃપ્રાપ્તિ કરે તેનાં માર્ગની,
મૂળકાવ્ય: The Dungeon
And
this place our forefathers made for man !
This is the process of our Love and Wisdom,
To each poor brother who offends against us--
Most innocent, perhaps--and what if guilty ?
Is this the only cure ? Merciful God !
Each pore and natural outlet shrivell'd up
By Ignorance and parching Poverty,
His energies roll back upon his heart,
And stagnate and corrupt ; till chang'd to poison,
They break out on him, like a loathsome plague-spot ;
Then we call in our pamper'd mountebanks--
And this is their best cure ! uncomforted
And friendless Solitude, Groaning and Tears,
And savage Faces, at the clanking hour,
Seen through the steams and vapour of his dungeon,
By the lamp's dismal twilight ! So he lies
Circled with evil, till his very soul
Unmoulds its essence, hopelessly deform'd
By sights of ever more deformity !
With other ministrations thou, O Nature !
Healest thy wandering and distemper'd child :
Thou pourest on him thy soft influences,
Thy sunny hues, fair forms, and breathing sweets,
Thy melodies of woods, and winds, and waters,
Till he relent, and can no more endure
To be a jarring and a dissonant thing,
Amid this general dance and minstrelsy ;
But, bursting into tears, wins back his way,
His angry spirit heal'd and harmoniz'd
By the benignant touch of Love and Beauty.
 |
| The Dungeon/ભૂગર્ભ કેદખાનું |
તેની શક્તિઓ તેનાં ચિત્તમાં દબાઈ રહે છે, અને ત્યાં બંધિયાર અને દૂષિત બને છે; જ્યાં સુધી તે વિષમાં પલટાઈ ન જાય ત્યાં સુધી
તે તેની પર પ્લેગને કારણે શરીર ઉભરી આવતાં ધ્રુણાસ્પદ ડાઘની જેમ હૂમલો કરે છે,
તે તેની પર પ્લેગને કારણે શરીર ઉભરી આવતાં ધ્રુણાસ્પદ ડાઘની જેમ હૂમલો કરે છે,
અને પછી આપણે પેલાં કોઠે પડી ગયેલાં ડહાપણને સાદ દઈએ ---
અને આ જ જાણે કે શ્રેષ્ઠ ઉપચાર છે! અગવડિયું અને મિત્રહીન એકાંત, કણસાટ અને રુદન,
અને ચીચુડાટનાં અવાજો સાથે દીવાબત્તીનાં ભેંકાર અજવાશની બાજુમાં ઉભેલાં અને બંદીખાનાનાં બાફ અને ધ્રૂમસેરો પછીતે દેખાતાં કરડા ચહેરાઓ! તો એ આમ ચોગમ અનિષ્ટ તત્વોથી ઘેરાયેલો છે, જ્યાં સુધી તેનો માંહ્યલો પોતાનું સત્વ ગુમાવી ન બેસે અને આવાં વિકૃતિભૂત દ્રશ્યોથી આશાહીન વિકારને ન પામે!
ઓ કુદરત! તારી અન્ય કરામતની સાથે આ તારા સ્થાનભ્રષ્ટ અને વ્યાધિગ્રસ્ત બાળકને પણ ઉગાર: તું એની પર મૃદુ ઉર્જાનો અભિષેક કર:
તારાં ખુશનુમા રંગો, સુંદર સ્વરૂપો, અને પ્રસરતી મહેક,
તારા વનપ્રદેશો, શાંત સમીરો અને સલીલોની બંદીશો સંભળાવ
કે જ્યાં સુધી તેનો ઉદ્વેગ ન થાય શાંત, અને રહી ન શકે તે
કઠોર અને કર્કશ જણસ
આ સર્વવ્યાપી નૃત્ય અને સંગીતધારાની મહીં.પણ, અશ્રુઓ વહાવીને, પુનઃપ્રાપ્તિ કરે તેનાં માર્ગની,
ક્રોધક્રાંત એવો તેનો આત્મા ઉપચાર પામે અને પ્રાપ્ત કરે ખોરવાયેલો લય
પ્રેમ અને સૌંદર્યનાં સુકોમળ સંસ્પર્શ દ્વારા.
--- સેમ્યુઅલ ટેલર કોલરિજ
 |
| Coleridge/કોલરિજ |
This is the process of our Love and Wisdom,
To each poor brother who offends against us--
Most innocent, perhaps--and what if guilty ?
Is this the only cure ? Merciful God !
Each pore and natural outlet shrivell'd up
By Ignorance and parching Poverty,
His energies roll back upon his heart,
And stagnate and corrupt ; till chang'd to poison,
They break out on him, like a loathsome plague-spot ;
Then we call in our pamper'd mountebanks--
And this is their best cure ! uncomforted
And friendless Solitude, Groaning and Tears,
And savage Faces, at the clanking hour,
Seen through the steams and vapour of his dungeon,
By the lamp's dismal twilight ! So he lies
Circled with evil, till his very soul
Unmoulds its essence, hopelessly deform'd
By sights of ever more deformity !
With other ministrations thou, O Nature !
Healest thy wandering and distemper'd child :
Thou pourest on him thy soft influences,
Thy sunny hues, fair forms, and breathing sweets,
Thy melodies of woods, and winds, and waters,
Till he relent, and can no more endure
To be a jarring and a dissonant thing,
Amid this general dance and minstrelsy ;
But, bursting into tears, wins back his way,
His angry spirit heal'd and harmoniz'd
By the benignant touch of Love and Beauty.
