સૌહાર્દ-૨૦૧૭: વિશ્વાસની વાસ્તવિકતા બનવાની સફર (ભાગ- 13)

‘ચલો... સ્ટાર્ટ કરો... આજે સાંજના સાત સુધી કોઈ ઘરે નહિ જાય...’  પલકેશ સરે સૂચના આપી. રિહર્સલ ચાલુ થયું. ખાસ્સાં રન-થ્રુ થયા. વચમાં બ્રેક લઈને પલકેશે લેપટોપ પર મ્યુઝિક  ગોઠવવા સૂચનાઓ આપવા માંડી. પતિ-પત્ની વચ્ચે હળવા મૂડ દરમ્યાન ‘એન ઇવનિંગ ઇન પેરીસ’ અને પોલીસ કન્ટ્રોલ રૂમ ગોઠવાય છે એ વખતે ‘ગોલમાલ હે ભાઈ સબ ગોલમાલ હે’ તો પસંદ થઇ ચૂક્યું હતું. એટલે આ હળવાફૂલ નાટકને અનુરૂપ રમતિયાળ સંગીત શોધવાનું કામ રહ્યું હતું જે પલકેશે ખાસ્સી ઝડપથી પૂરું કર્યું. ઇવેન્ટનું શિડ્યુલ અમારી પાસે આવી ગયું એ મુજબ દસેક વાગે પ્રથમ નાટક – ‘સસ્તા વિમાનનું સપનું’નો ક્રમ આવે તેમ હતો. બીજું નાટક મધ્યાંતર પછી બપોરે દોઢ વાગે રજૂ થાય એમ હતું. ઇવેન્ટમાં વિદ્યાર્થીઓ અને કોલેજના તમામ સ્ટાફને માટે  ભોજનની વ્યવસ્થા કરવામાં આવી હતી જેનાં પાસનાં વિતરણ પણ થઇ ગયેલાં. વિદ્યાર્થીઓને પાસને લગતાં કેટલાંક પ્રશ્નો ઉભાં થયેલાં જે એ.ડી.પટેલની દરમ્યાનગીરીથી સુલઝી શક્યા હતા.

સાંજે રિહર્સલ પત્યું એટલે રૂમનો હવાલો પ્રોડક્શન ટીમ અને બેકસ્ટેજ કરનારાં વિદ્યાર્થીઓને ફાળે આવ્યો. ડ્રામાની પ્રોપર્ટી ટાઉનહોલ પર લઈ જવાની હતી. કોલેજનાં દર્શન અને નિતેશે ચીવટપૂર્વક એકેએક વસ્તુનું લીસ્ટ બનાવ્યું. ‘આ મકાન ન જોઈએ’ માં ૨૬-૨૭ વસ્તુઓ થઇ અને ‘સસ્તા મકાનનું સપનું’ માં ૧૪એક વસ્તુઓ. હા, ‘આ મકાન ન જોઈએ’ માં અમારે એક ટીપોઈની જરૂર હતી જેની વ્યવસ્થા ના થઇ શકી અમારાથી. ટીપોઈની અવેજીમાં અમારે ખોખા અને બફરથી બનાવેલાં કામચલાઉ ટેબલથી ચલાવવું પડ્યું. બાકી તો અમારાં હાથ ઘણાં દૂર દૂર સુધી લંબાયા હતા... એ.ડી.પટેલની કેબીનનાં સોફાસેટ ઉઠાવી લેવાથી માંડીને ગૌતમની સાયકલ સુદ્ધાં ઉઠાવી લાવેલા! એ સિવાય લેબ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ, લેન્ડલાઇન ટેલીફોન, એલ.સી.ડી. મોનીટર, રીવોલ્વીંગ ચેર, ટેબલ-સ્ટૂલસ્ પણ સંસ્થાનું!  રેડિયો, ગ્લાસ-કપ-બાઉલ-ડીશ, ટોવેલ, વોકિંગ સ્ટીક, પગરખા સ્ટેન્ડ વિદ્યાર્થીઓ લાવેલા. ‘સસ્તા વિમાનનું સપનું નાટક’માં ખૂબ મહત્વનો સીન હોય છે જેમાં નચિકેતાએ રીવોલ્વીંગ ચેરમાં બેસવાનું હોય છે.  જે રીવોલ્વીંગ ચેર પર અમે પ્રેક્ટીસ કરતા હતા એ બરોબર ફરતી નહોતી એટલે પ્રોપર્ટી શીફ્ટ કરવાને સમયે અમે ફેકલ્ટી રૂમમાંથી મમતા મેડમની રીવોલ્વીંગ ચેરનું અપહરણ કરવાનું પરાક્રમ કર્યું!

અતુલભાઈએ ‘છોટા હાથી’ મંગાવી આપ્યો એટલે એમાં બે ફેરામાં બધો સામાન ટાઉનહોલ પહોચાડ્યો. દર્શન, નીતેશ અને આદર્શ ટાઉન હોલ પર રાત રોકાવાનાં છે એવું એ.ડી. પટેલે જાણ્યું એટલે તરત જ વિદ્યાર્થીઓને પાંચસો રૂપિયા આપી દીધાં જેથી તેઓ જમવાની વ્યવસ્થા કરી શકે. એ દિવસે હું સાંજે ૭ વાગે બસમાં આવવા નીકળ્યો. અમન અને મિહિર જોડે હતા. ઘરે પહોંચતા પહોંચતા નવ વાગી ચૂક્યા હતા. ટાઉનહોલ ગયેલાં ત્રણેય વિદ્યાર્થીઓ સાથે મોબાઈલથી સંપર્ક ચાલુ હતો. ટાઉન હોલ આખી રાત ત્રણેય જણાએ સાયપ્લેનનાં રંગરોગાનનું કામ કર્યું  અને ટચિંગ કરીને બધું તૈયાર કરી દીધું. રાત્રે એમની મદદમાં આરિફ, તીર્થ અને દીપ પણ જોડાયા હતા. અગાઉ દીપનું ઇવેન્ટનાં સ્ટુડન્ટ કોઓર્ડીનેટર તરીકે એવું કહેવું હતું કે કોઈએ ટાઉનહોલ પર રોકાવાની જરૂર નથી પણ મેં એની વાત લક્ષમાં ન લીધી. કોલેજની ઇવેન્ટ માટે કોઈ જગ્યાએ જઈને રાત રોકાવું પડે – આવાં નોખાં અનુભવોથી વિદ્યાર્થીઓને કેવી રીતે વંચિત રાખી શકાય?  આપ બતાઈયે, હમને કુછ ગલત કહા?

આવતી કાલે અમારી આટલાં બધાં દિવસની મહેનત અને લગનની કસોટી થવાની હતી... હવે ક્યારે સવાર પડે અને આઠ વાગે ગાંધીનગરનાં ટાઉનહોલ પર પહોંચીએ... વિચારોમાં ક્યારે આંખ મળી ગઈ એની ખબર જ ના રહી...