ગોવા પ્રવાસ: ચલ મન ગોવા જોવા (ભાગ-૩)

રિસોર્ટમાં પ્રવેશ 

કોકોનટ ગ્રુવઝ 

કોકોનટ ગ્રુવઝમાં પ્રવેશ્યા ત્યારે રિસેપ્શન કાઉન્ટર પર લિપસ્ટિકથી લથપથ હોઠવાળી સ્ટાફરે ખરાઈ માટે આધારકાર્ડ માંગ્યું. એ તો ઠીક પણ જયારે એણે કહ્યું બધાંનાં આધાર જોઇશે ત્યારે લલિતભાઈ બગડ્યા. બધાંનાં આધાર ક્યાંથી હોય? અને રિસોર્ટનાં નિયમમાં પણ એક જ જણનું લખ્યું છે. અમારા બધાંનાં ભવા તણાયેલા જોઇને એણે નમતું જોખ્યું. લલિતભાઈનો પરિવાર એક રૂમમાં અને હું, વિશાલ અને તુષાર બીજા રૂમમાં. રૂમમાં જઈને અમે પહેલું કામ ચા-નાસ્તો મંગાવવાનું કર્યું. ફોનની બાજુમાં જ મેનુકાર્ડ હતું. જોયું તો મોટા ભાગનું સી-ફૂડ હતું અને વેજ ઓપ્શન્સ તો સાવ નગણ્ય હતા. વળી, આઈટમ વેજ. છે કે નોન-વેજ. એ દર્શાવતો માર્કો પણ મેનુકાર્ડમાં મુક્યો નહોતો એટલે ખબર કેમ પડે કે ફલાણું કે ઢીકણું બેમાંથી કયું છે! વેજ પકોડા અને ક્લબ સેન્ડવીચ મંગાવી.

વિશાલની ચંપી

કોકોનટ ગ્રુવઝની અમારી રૂમનું અંદરનું દ્રશ્ય  

રૂમમાં આવ્યા પછી મોટે ભાગે બધાં ‘ફ્રેશ’ થવાનું કામ કરે. રૂમમાં કોમન ટોઇલેટ-લેટરીન કોમન. ફ્રેશ થવા એક જણ જાય તો એટલી વાર બન્ને એંગેજ રહે. વળી, રિસોર્ટમાં તો બાથરૂમ એટલે બાથટબ. ડોલ કે ટમ્બલર હોય નહિ. ફૂવારા સ્નાન કરી લેવાનું. ગરમ પાણી માટેનું ગીઝર ક્યાંય દેખાયું નહિ એટલે એટેન્ડટને બોલાવ્યા તો એણે સ્વીચ બતાવી અને નળનું મીકેનીઝમ પણ બતાવ્યું. કેટલાક જણાં ફ્રેશ થવા જાય અને ગયા હોય એના કરતા ય ભયંકર હાલતે બહાર નીકળે! જેમકે, અમારો વિશાલ. સૌથી પહેલા નાહવા તો ગયો, પણ બહાર નીકળ્યો તો માથાનો દુઃખાવો લઈને નીકળ્યો. આમ તો મારો મૂળ વ્યવસાય ભણાવવાનો, પણ એ સિવાયની કેટલીક આવડતો પણ મારામાં ભરેલી પડી છે. સરકારે ‘કૌશલ્ય વિકાસ’ પર જોર મૂકવાનું શરુ કર્યું એ પહેલાથી જ સિમેન્ટ-રેતીનો માલ બનાવવો, કડીયાકામ કરવું, ચૂનો ફોડીને ઘર ધોળવું, શાકભાજી પરખ કરીને ખરીદવા, માથામાં તેલચંપી કરવી વગેરે કૌશલ્યો મને સિદ્ધહસ્ત છે. એટલે મેં મિત્રતાભાવે વિશાલનું માથું ઉતારવાનું બીડું ઝડપી એને ચંપી કરી આપી. એનું માથું ઉતરી ગયું. દરમ્યાન રૂમમાં આવેલી ચા ઠરી રહી છે એ તો અમે ભૂલી જ ગયા હતા. કીટલીને વારાફરતી સ્પર્શ કરીને અમે નક્કી કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે ગરમ છે કે નહિ! ચા સાવ ઠરી ગઈ હતી એવો મત પડ્યો એટલે એટેન્ડન્ટને બોલાવીને ફરી ગરમ કરાવીને જ જંપ્યા. 

દરિયાલાલનાં દર્શન 

દરિયાલાલ 

રેસ્ક્યુગાર્ડ સાથે લલિત ખંભાયતા 

રૂમની ફ્રેંચ વિન્ડોની બહાર આવીએ એટલે દરિયાનો ઘૂઘવાટ સંભળાય. રિસોર્ટની પાછળ જ પ્રાઈવેટ બીચ છે. લલિતભાઈ, હું અને વિશાલ રિસોર્ટની પાછળ ક્યાંથી બીચ સુધી જવાય છે એ જોઈ આવ્યા. બધા તૈયાર થઇ ગયા એટલે રૂમ લોક કરીને દરિયાલાલનાં દર્શને ઉપડ્યા. રિસોર્ટની પાછળ નાનકડી કેડી પર ચાલીને સહેજ આગળ જઈએ કે ‘પ્રાઈવેટ પ્રોપર્ટી’ લખેલું પાટિયું અને પેલી જૂની અને જાણીતી ‘No Trespassing’ લખેલી સૂચના વંચાઈ અને રેતીનો પટ શરુ થતો દેખાયો. અહીં અર્ધો ડઝન કૂતરાઓ રેતીમાં સંધ્યાસ્નાન કરી રહ્યા હતા. એમને છંછેડયા વગર અમે પસાર થઇ ગયા અને સહેજ ઢાળ ઉતર્યા ત્યાં તો દરિયો હાથવગો! લગભગ દસેક વર્ષે દરિયો જોયો. ક્ષિતિજપર્યંત નજરો પહોંચે ત્યાં પાણી જ પાણી. બીચ પર એકલદોકલ વ્યક્તિ સિવાય કોઈ નહોતું. ઉછળતા મોજાં કિનારા સુધી આવતા ફીણ ફીણ થઇ જતા હતા. રેતીમાં નામ લખ્યું તો ઉચું મોજું આવતા ધોવાઈ ગયું. દરિયાને લક્ષમાં રાખીને લખાયેલા હિન્દી ગીતો યાદ આવી ગયા. ફોટોગ્રાફી કરી રહ્યા હતા ત્યારે એક રેસ્ક્યુગાર્ડ આ બાજુ આવ્યા. એમણે અહીં એક લાલ ઝંડીવાળો ફ્લેગપોસ્ટ ખોડી રાખેલો એ ઉતાર્યો. જોડે વોકીટોકી પણ હતી. સવારે ફ્લેગપોસ્ટ લગાવે, સાંજે લઇ લે. સાંજ પછી દરિયામાં પડો તમારા જોખમે!

ડિનર માટે પદયાત્રા! 

ગોવાનીઝ સ્પેશિયાલીટી વેજ શાગુતી 

દરિયાકિનારે આનંદપ્રમોદ કર્યા પછી પેટમાં બિલાડાં બોલવા લાગ્યા હતા. રિસોર્ટ પર તો કંઈ વેજ ઓપ્શન્સ હતા નહિ એટલે ગૂગલ પર નજીકમાં કઈ સારી વેજ રેસ્તરાં છે એ શોધવા લાગ્યા. Spice Studio કરીને નજીકમાં એક રેસ્તરાં હતી. જોકે ‘નજીક’ એટલે વીસેક મિનીટ ચાલવું પડે એટલા અંતરે. અમારી રિસોર્ટ અંતરિયાળ હતી. બહાર જવા કાર્ટની સુવિધા નહિ. પદયાત્રા કરવા સિવાય છૂટકો નહોતો. બાહર નીકળ્યા ત્યાં અંધારુંઘોર. મોબાઈલની બેટરીનો સહારો લેવો પડ્યો. ખાસ્સા આગળ જઈને સડકને કિનારે ઉભેલી આમલેટની લારી પર પૂછ્યું તો રસ્તો બતાવ્યો. જોકે ગમ્મત એ વાતે થઇ કે અમે શોધ કરી રહ્યા હતા Spice Studioની પણ જે રેસ્તરાં આમલેટની લારીવાળાએ બતાવી એ Spice Lemon નીકળી! કકડીને ભૂખ લાગી હોય તો નામમાં શું બળ્યું છે - What’s there in name?, હેં? મેનુ જોવા લલિતભાઈએ મને મોકલ્યો. જો મેનુ જોઇને – અને ભાવ પણ જોઇને – મનમાં ઈમોશન જાગે એમ હોય તો ઈશારાથી બહાર ઉભેલા સૌને મારે બોલાવી લેવાના હતા. વેજ વિકલ્પો હતા, ખાસ તો અહીંની ગોવાનીઝ સ્પેશ્યાલીટી એવું વેજ. શાગોતી હતું. ઈશારો થઇ ગયો એટલે સૌ અંદર આવી ગયા. 

Spice Lemonમાં છાશનાં મોંઘેરા સબડકા!

૧૦૦/- રૂપિયાનો છાશનો ભવ્ય ગ્લાસ! 

સૌએ મેનુ જોઇ લીધું એટલે ઓર્ડર લખાવી દીધો – વેજ. શાગોતીની સાથે શાહી પનીર, પાપડ, છાશ, તવા રોટી. અમે વાતે વળગ્યા પણ ઘણીવાર થઇ છતાં ટેબલ પર કંઈ કાંદો ય પીરસાયો નહિ એટલે ઉભા થઈને કહેવા જવું પડ્યું કે ભાઈ, પાપડ તો આપતો થા કટકબટક કરવા. પણ બધું ભેગું જ આવ્યું. ફુદીના-જીરુંથી તરબતર છાશ તો જ્યૂસ કે શેકનો પ્યાલો હોય એવા ભવ્ય પ્યાલામાં આવી. જોડે ડિઝાઈનર સ્ટ્રો પણ ખરી. જમવાનું સ્વાદિષ્ટ હતું અને રોટલીઓ તો પોચી અને ગરમાગરમ. સૌએ મજાથી ખાધું-પીધું. પણ બિલ આવ્યું ત્યારે અમારા હોશ ઉડી ગયા. જે છાશનાં અમે ઘૂંટડે ઘૂંટડે વખાણ કરતાં થાકતા નહોતા એ છાશનાં એક ગ્લાસનો ભાવ હતો અધધ ૧૦૦/- રૂપિયાઆઆઆ! બિલનો ૧/૩ હિસ્સો તો આ છાશમાં જ રોકાયેલો હતો! કહેવત તો ‘દૂધનો દાઝ્યો છાશ પણ ફૂંકીને પીએ’ એવી છે પણ છાશ આ રીતે દઝાડી દેશે એ ખબર નહોતી. મેનુમાં આપણે બહુ તો સબ્જીનાં ભાવ જોઈએ, છાશનાં ભાવ થોડા જોઈએ? આમ, ‘ગોવામાં છાશ મોંઘી હોય છે’ એ અનુભવ અમે પૈસા આપીને મેળવ્યો. 

રૂમમાં પાછા આવ્યા ત્યારે ૯:૩૦ થઇ ગયા હતા. આવતીકાલે ક્યાં જવું છે એ બેસીને નક્કી કર્યું. લલિતભાઈએ HoHo બસનો વિકલ્પ સુઝાડ્યો. દિલ્હી અને ગોવામાં પરિવહન વિભાગ દ્વારા સાઈટસીઈંગ માટે સરસ મજાની ડબલ ડેકર એમાંય ઉપલો ડેક તો ખૂલ્લો હોય એવી બસો ચલાવાય છે. ગૂગલ પર શોધતાં જોયું કે પર્યટન ભવન, પંજીમથી ગોવા સાઈટસીઈંગની HOHO બસ રોજ સવારે ૧૦:૩૦ સુધી ઉપડે છે. ત્રણ-ચાર રૂટ્સ છે એમાંથી ૩૦૦/- રૂપિયામાં સાઉથ-સેન્ટ્રલ ગોવાવાળો રૂટ ફરવાનું નક્કી કર્યું. પછી લલિતભાઈ એમના રૂમમાં ગયા અને તુષાર લેપટોપ પર કામમાં પરોવાયો. મને અને વિશાલને તો પથારીમાં સૂતાવેંત જ ઊંઘ આવી ગઈ.